تاریخ تولد امام زمان چه روزی است و در چند سالگی غایب شدند ؟!

تولد امام زمان

حضرت مهدی (ع) آخرین منجی بشریت در طلوع فجر نیمه شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری متولد شدند. بنابه گفته منابع مختلف این روز، روز جمعه و برابر با ۱۲ مرداد سال ۲۴۸ هجری شمس بوده است. با برگردان تاریخ ولادت امام زمان به تقویم میلادی مشخص گردید که این روز مصادف با ۲۹ جولای سال ۸۶۹ میلادی است.

تاریخ ولادت امام زمان

ولادت حضرت مهدی (عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف)، در سحرگاه نیمه شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری، پنج سال قبل از شهادت امام حسن عسکری (علیه‌السّلام) در سامرا واقع شده است.

حضرت مهدی (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) یگانه فرزند امام عسکری (علیه‌السلام) پس از پنج سال زندگی تحت سرپرستی پدر، و مادرش نرجس خاتون، در سال ۲۶۰ق به دنبال شهادت امام حسن عسکری (علیه‌السلام) همچون حضرت عیسی (علیه‌السلام) و حضرت یحیی (علیه‌السلام) که در سنین کودکی عهده‌دار نبوت شده بودند، در پنج سالگی منصب امامت شیعیان را عهده‌دار شد و بعد از چند سال غیبت صغری تا این زمان در غیبت کبری به سر می‌برند. درباره چگونگی ولادت آن حضرت روایاتی وارده شده که مشهورترین نظر، سخنان حضرت حکیمه خاتون (علیهاالسلام) عمه امام عسکری (علیهم‌السلام) است که در کتاب‌های علمای شیعه به آن اشاره شده است. آن بزرگوار پس از سپری شدن دوران غیبت با تشکیل حکومت عدل جهانی احکام الهی را در سرتاسر زمین حاکمیت خواهد بخشید.

ولادت امام زمان

شب پانزدهم شعبان سال 255 هجری قمری، حکیمه به خانه امام حسن عسکری علیه‌السلام رفته بود. نزدیک غروب آفتاب تصمیم گرفت برگردد که امام حسن به او فرمود شب را در همان جا بماند چرا که قرار است مهدی علیه السلام متولد گردد.
 
حکیمه و نرجس خاتون آن شب با هم نماز خواندند، افطار کردند و آنگاه به رختخواب رفتند. پس از مدتی، حکیمه برای ادای نماز شب آماده شد ولی اثری از وضع حمل در نرجس خاتون مشاهده نکرد. سپس نرجس نیز از خواب بیدار شد و مشغول نماز شب گردید.
 
حکیمه همچنان در اضطراب به‌سر می‌برد و منتظر وعده خدا بود. کم‌کم نزدیک بود که شک و تردید او را فرا گیرد، که امام حسن عسکری او را باز داشت. نرجس خاتون در نماز وتر بود که حالش دگرگون شد. حکیمه می‌گوید: «در این حال پرده‌ای میان من و او مانع شد که دیگر نرجس را ندیدم. طولی نکشید که حجاب برطرف گردید و نرجس خاتون را دیدم که نوری از او می‌درخشید. آن نور به‌قدری شدید بود که جایی را نمی‌توانستم ببینم.
 
در آن حال کودکی را دیدم که صورت و زانوهایش را بر زمین نهاده، دو انگشت سبابه را به سوی آسمان بلند کرده و سخن می‌گوید: «شهادت می‌دهم که هیچ معبودی جز خدای یگانه نیست، تنهاست و شریکی ندارد؛ و شهادت می‌دهم که جدم رسول صلی الله علیه و آله و سلم خداست و پدرم امیر مومنان است.» آنگاه یکایک امامان را نام برد تا به نام خودش رسید. پس فرمود: «خدایا وعده‌ات را درباره من به انجام رسان. کار مرا به پایان برسان. گام‌هایم را محکم گردان و زمین را به وسیله من از عدل وداد پر کن.»

غیبت امام زمان

امام زمان(ع) بنابر قول مشهور، در نیمة شعبان 255 ه.ق چشم به جهان گشود. پنج سال پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) مأموران عباسی به خانة امام (ع) هجوم برده و در جستجوی جانشین و فرزند آن حضرت برآمدند. از این حادثه معلوم گردید که خطر جدّی، جان امام را تهدید می کرد، از این رو لازم بود وجود مقدس امام زمان محفوظ بماند تا سلسله امامت و سلالة نبوّت و مصلح جهان حفظ گردد، به این خاطر امام در پنج سالگی غایب گردید. البته برای امام زمان(ع) دو غیبت وجود دارد: صغری و کبری.

اما زمان در چند سالگی غیبت کرد

غیبت صغری از 260 هجری - سال شهادت امام حسن عسکری آغاز و تا 329 طول کشید و حدود 60 سال بود. در برخی از متون مدت غیبت صغری 70 و 74 سال ذکر شده است. البته برای آغاز غیبت صغری، مبدأ دقیقی نیست که بتوان گفت مثلاً در فلان روز، یا فلان ساعت آغاز شده است. بعد از غیبت صغری، غیبت کبری آغاز شد که هنور ادامه دارد.

غیبت امام مهدی(عج)

غیبت امام مهدی(عج) از باورهای شیعه دوازده‌امامی است که به زندگی مخفی امام مهدی(عج)، دوازدهمین امام شیعیان اشاره دارد.

امام مهدی(عج) دو غیبت دارد: یکی غیبت صغرا که ۶۹ سال طول کشیده است و دیگری غیبت کبرا که تا زمان ظهور آن حضرت ادامه خواهد داشت.

امام مهدی(عج) در دوران غیبت صغری از طریق افرادی با شیعیان در ارتباط بود که به آنها نواب اربعه می‌گویند. اما در دوران غیبت کبری ارتباط ظاهری امام با مردم قطع گردیده و شیعیان برای امور دینی باید به راویان حدیث و عالمان شیعه مراجعه کنند.