سلام
این رفتار در ۱۶ ماهگی کاملاً شایع و طبیعی است. بچهها در این سن هنوز نمیتوانند احساساتشان را با کلمه بیان کنند، بنابراین هیجان، کنجکاوی، خستگی، گرسنگی یا حتی توجهخواهی را با جیغ و گریه نشان میدهند. علاقهاش به بچهها هم نشانه رشد اجتماعی سالم است؛ فقط باید یاد بگیرد «آرام» و «ملایم» لمس کند.
اما اینکه فقط در خانه مادرشوهر اینطور میشود، تقریباً همیشه محیطی است. در آن خانه آدمهای بیشتری هستند، قوانین متفاوت است، ممکن است وقتی جیغ میزند چیزی به او بدهند یا توجه بگیرد. پس این رفتار در خانه شما کم است چون قوانین شما ثابتتر است. این خیلی خوب است.
کارهایی که واقعاً کمک میکند:
· قبل از رفتن، خواب و غذایش را تنظیم کنید. بچه خسته یا گرسنه، سریعتر جیغ میزند.
· مدت ملاقات را کوتاه کنید. ۱۶ ماهگی، مهمانی طولانی را تحمل نمیکند.
· یک اسباببازی یا خوراکی موردعلاقهاش را ببرید تا سرگرم شود.
· وقتی جیغ زد، بلند حرف نزنید و دعوا نکنید. آرام بگویید «جیغ نه» و از موقعیت دورش کنید یا حواسش را پرت کنید.
· وقتی آرام بود، فوراً تشویقش کنید: «آفرین که آروم گفتی».
· به مادرشوهر و بقیه بگویید: «لطفاً وقتی جیغ میزنه بهش چیزی ندید تا یاد بگیره جیغ فایده نداره.»
· به همسرتان نگویید «نبر»؛ بهجایش بگویید «بریم ولی کوتاه، با برنامه و قانون ثابت.»
این مرحله معمولاً چند ماه طول میکشد و با رشد زبان بهتر میشود. فقط اگر جیغها با بیحالی، تشنج، خودزنی، یا عدم ارتباط چشمی همراه بود، به متخصص اطفال مراجعه کنید. در غیر این صورت، صبور باشید و قوانین را برای همه بزرگترها یکسان کنید.