در اولين ساعات جمعه، 17 شهريور سال 1357، ارتشبد غلامعلي اويسي، فرماندار نظامي تهران، از راديوي تهران و حومه،
حكومت نظامي را اعلام كرد. مردم كه از حكومت نظامي اطلاع نداشتند، پيش از ساعت شش صبح براي چهارمين روز متوالي، از خانه ها بيرون آمده و سيل آسا، روي به خيابانها آوردند.
مركز تجمع آنان، ميدان ژاله (شهداي كنوني) بود. همين كه مردم به خيابانها رسيدند، ناگهان با ديدن تانكها و زره پوشهاي نظامي و مأموران مسلسل به دستِ حكومت نظامي غافلگير شدند.
مأموران مسلح، پس از چند بار اخطار، از زمين و هوا، جمعيت را ناجوانمردانه هدف رگبار مسلسل قرار دادند. در اطراف ميدان، جنازه شهيداني بود كه در صحنه نبرد نابرابر، همچنان باقي مانده و خونهايي كه هر گوشه اي از ميدان را گلگون كرده بود.
در آن روز مزدوران رژيم شاه حتي كساني را كه به خانه هاي ديگران پناه ميبردند تعقيب كرده و به شهادت ميرساندند. رژيم پهلوي، تعداد كل شهداي اين روز را 58 نفر و اين تجمع را نقشه خارجي اعلام كرد.
هر چند شمار دقيق قربانيان اين حادثه، هيچ گاه مشخص نگرديد ولي آن چه قطعي است، اين رقم از چهار هزار نفر افزون بود. از آن روز، هفدهم شهريور 1357، به جمعه خونين تهران معروف گرديد.












ایده های جذاب از خلق تابلوهای چهره با گلدوزی و مهره های رنگی
طرز تهیه پچ پچ خانگی بدون فر و تخم مرغ؛ نرم، خوشمزه و طلایی
نمایندگی سامسونگ در اندیکا: راهنمای کامل خدمات و پشتیبانی
فهرست شهرهای استان اردبیل و جمعیت آن ها
اصطلاح Let Him/Her Cook یعنی چه؟ معنی و کاربرد در فارسی
ضرب المثل خدا خر را شناخت شاخش نداد: معنا و کاربرد
تکلیف خانه بعد از طلاق در حقوق ایران
مراکز اسقاط خودرو در اشتهارد: آدرس و تلفن
کلاه پیل باکس؛ ترند شیک بازگشته از دهه ۶۰
دیدگاه ها