دلگرم
امروز: جمعه, ۱۶ خرداد ۱۳۹۹ برابر با ۱۳ شوّال ۱۴۴۱ قمری و ۰۴ ژوئن ۲۰۲۰ میلادی
تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال ۹۹ چه روزی است ؟
1
زمان مطالعه: 5 دقیقه
در شب نوزدهم رمضان سال 40 هجری قمری عبدالرحمن بن ملجم مرادى از بازماندگان خوارج، ضربتى را بر فرق مبارك امام علی علیه السلام وارد ساخت. اثر زخم و زهر شمشير او، امام را ناتوان ساخته و در 21 رمضان به شهادت رساند.

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99 مصادف است با :

چهارشنبه ، ۲۴ اردیبهشت [ ثَور ] ۱۳۹۹
۲۴ / ۲ / ۱۳۹۹

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99 به میلادی

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99 به میلادی مصادف است با :

2020 May 13 , Wednesday
13 - 5 - 2020

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99 به قمری

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99 به قمری مصادف است با :

الأربعاء ، ۱۹ رمضان ۱۴۴۱
۱۹ / ۹ /
۱۴۴۱

تاریخ ضربت خوردن حضرت علی در سال 99

19 رمضان سال 1399 چه روزی است ؟

19 رمضان سال 1399 مصادف است با چهارشنبه ، ۲۴ اردیبهشت [ ثَور ] ۱۳۹۹

ضربت خوردن حضرت علی علیه السلام در مسجد کوفه

در شب نوزدهم رمضان سال 40 هجری قمری عبدالرحمن بن ملجم مرادى از بازماندگان خوارج، ضربتى را بر فرق مبارک امام علی علیه السلام وارد ساخت. اثر زخم و زهر شمشیر او، امام را ناتوان ساخته و در 21 رمضان به شهادت رساند.

شرح واقعه ضربت خوردن حضرت

عبدالرحمن بن ملجم مرادی از گروه خوارج با سه نفر دیگر در مکه معظمه با هم‌ پیمان بسته و هم سوگند شدند که سه شخصیت مؤثر در جامعه اسلامی، یعنی امام علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام، معاویه بن ابی‌سفیان و عمرو بن عاص را در یک شب واحد ترور کرده و آن‌ها را به قتل رسانند. هر کدام به سوی شهرهای محل مأموریت خویش رهسپار شدند و عبدالرحمن بن ملجم مرادی به سوی کوفه رفت و در بیستم شعبان سال 40 قمری وارد این شهر بزرگ شد.

وی به همراهی شبیب بن بجره اشجعی که از همفکران وی بود و هر دوی آن‌ها از سوی "قطام بنت علقمه" تحریک و تحریث شده بودند در سحرگاه شب نوزدهم ماه مبارک رمضان سال 40 قمری در مسجد اعظم کوفه کمین کرده و منتظر ورود امیرمؤمنان علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام شدند. همچنین قطام، شخصی به نام "وردان بن مجالد" را که از افراد طایفه‌اش بود به یاری آن دو نفر فرستاد.

أشعث بن قیس کندی که از ناراضیان سپاه امام علی علیه‌السلام و از دو چهرگان و منافقان واقعی آن دوران بود، آنان را راهنمایی، پشتیبانی و تقویت روحی می‌نمود.

حضرت علی علیه‌السلام در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، مهمان دخترش ام‌کلثوم سلام الله علیها بود و در آن شب حالت عجیبی داشت و دخترش را به شگفتی درآورد.

روایت شد که آن حضرت در آن شب بیدار بود و بسیار از اتاق بیرون می‌رفت و به آسمان نظر می‌کرد و می‌فرمود: به خدا سوگند، دروغ نمی‌گویم و به من دروغ گفته نشده است. این است آن شبی که به من وعده شهادت دادند.

به هر روی، آن حضرت به هنگام نماز صبح وارد مسجد اعظم کوفه شد و خفته‌گان را برای ادای نماز بیدار کرد. از جمله، خود عبدالرحمن بن ملجم مرادی را که به رو خوابیده بود، بیدار و خواندن نماز را به وی گوشزد کرد.

هنگامی که آن حضرت وارد محراب مسجد شد و مشغول خواندن نماز گردید و سر از سجده اول برداشت، نخست شبیث بن بجره با شمشیر بران بر وی هجوم آورد، ولیکن شمشیرش به طاق محراب اصابت کرد و پس از او، عبدالرحمن بن ملجم مرادی فریادی برداشت: "لله الحکم یا علی، لالک و لالأصحابک"! و شمشیر خویش را بر فرق نازنین حضرت علی علیه‌السلام فرود آورد و سر مبارکش را تا به محل سجده‌گاهش شکافت.

حضرت علی علیه‌السلام در محراب مسجد، افتاد و در همان هنگام فرمود: بسم الله و بالله و علی ملّه رسول الله، فزت و ربّ الکعبه؛ سوگند به خدای کعبه رستگار شدم.

نمازگزاران مسجد کوفه، برخی در پی شبیب و ابن ملجم رفته تا آن‌ها را بیابند و برخی در اطراف حضرت علی علیه‌السلام گرد آمده و به سر و صورت خود می‌زدند و برای آن حضرت گریه می‌نمودند.

حضرت علی علیه‌السلام، در حالی که خون از سر و صورت شریفش جاری بود، فرمود: هذا ما وعدنا الله و رسوله؛[۷] این همان وعده‌ای است که خداوند متعال و رسول گرامی‌اش به من داده‌اند.

حضرت علی علیه‌السلام که توان ادامه نماز جماعت را نداشت، به فرزندش امام حسن‌مجتبی علیه‌السلام فرمود که نماز جماعت را ادامه دهد و خود آن حضرت، نمازش را نشسته تمام کرد.

روایت شد که در هنگام ضربت زدن عبدالرحمن بن ملجم بر سر مطهر حضرت علی علیه‌السلام، زمین به لرزه درآمد و دریاها مواج و آسمان‌ها متزلزل شدند و درهای مسجد به هم خوردند و خروش از فرشتگان آسمان‌ها بلند شد و باد سیاهی وزید به طوری که جهان را تیره و تاریک ساخت و جبرئیل امین در میان آسمان و زمین ندا داد و همگان ندایش را شنیدند.

وی می گفت: تهدمت والله ارکان الهدی، وانطمست أعلام التّقی، وانفصمت العروه الوثقی، قُتل ابن عمّ المصطفی، قُتل الوصیّ المجتبی، قُتل علیّ المرتضی، قَتَله أشقی الْأشقیاء؛

سوگند به خدا که ارکان هدایت درهم شکست و ستاره‌های دانش نبوت تاریک و نشانه‌های پرهیزکاری برطرف گردید و عروه الوثقی الهی گسیخته شد. زیرا پسرعموی رسول خدا صلی الله علیه و آله شهید شد، سید الاوصیا و علی مرتضی به شهادت رسید. وی را سیاه‌بخت‌ترین اشقیاء، یعنی ابن ملجم مرادی به شهادت رسانید.


    دیدگاه ها

    شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید



    کد امنیتی کد جدید
    hits
    statcounter