دلگرم
امروز: یکشنبه, ۲۵ مهر ۱۴۰۰ برابر با ۱۰ ربيع الأول ۱۴۴۳ قمری و ۱۷ اکتبر ۲۰۲۱ میلادی
25 دکلمه زیبا و گوشنواز ویژه عید غدیر
6
زمان مطالعه: 40 دقیقه
اگر به دنبال دکلمه درمورد عید غدیر هستید، این مقاله را از دست ندهید و تا انتها با ما همراه باشید.

دکلمه عید غدیر

در این مقاله از مجله اینترنتی دلگرم مجموعه ای از دکلمه های عید غدیر را برای شما عزیزان آورده ایم که در ادامه تقدیم حضورتان خواهیم کرد. امیدواریم لذت ببرید.

دکلمه عید غدیر خم

تا شد به روی دست نبی (ص) مرتضی (ع) بلند
شد رایت جلال خدا برملا بلند
بشنید چون که نغمه «یا ایهاالرسول»
گردید منبری همه از پشته‌ها بلند
مرآت پاک لم‌ یزلی، آیت جلی
شد بر سریر دست حبیب خدا بلند
آیین پاک ختم رسل ناتمام بود
گر بر نمی‌شد آن مه برج ولا بلند
هنگامه شد به کوری چشمان دشمنان
شد بانگ مرحبا ز همه ما سوی بلند
خورشید دین، سپهر یقین، ختم مرسلین…
شد زین سبب میان همه انبیا بلند
تا شد به عرش دست نبی ماه عارضش
شد این ندا ز بارگه کبریا بلند
تکمیل شد شریعت پاک محمدی
چونان که گشت دین خدا را لوا بلند
ای مظهر صفات خداوند لایزال
وی از تو آسمان ولایت به پا بلند
هرجا که بود پیکر هر ناتوان به خاک
هر جا که بود ناله هر بی‌نوا بلند
هر جا که بود طفل یتیمی سرشک‌بار
هرجا که بود شعله شور و نوا بلند
از بهر دستگیری آنان سپندوار
یک‌باره می‌شد ا» ید مشکل‌گشا بلند
تا خانه‌زاد خود کُنَدَت کردگار پاک
بهرت نمود خانه خود را بنا بلند
آهنگ «تفلحوا» چو شنیدی ز کوی دوست
و آواز خوش چو شد ز حریم حرا بلند
یک‌باره دست بیعت خود را از روی شوق
کردی به سوی شمس رُسل، مصطفی بلند
مدحت‌گر تو ذات جلالت مأب حق
مدح تو کرده با سخن «هل اتی» بلند
پا بر حریم خانه چون بگذاری از شرف
فریاد شوق می‌شود از بوریا بلند
با ذوالفقار تو همه جا آشکار بود
دست بلند شیر خدا، «لافتی» بلند
ما ریزه‌خوار خوان ولای توایم و بس
از لطف توست این که بُوَد بخت ما بلند
خمّ غدیر بود و به قدرت خدا نمود
جاه و جلال آن دُر یکدانه را بلند
در پهن دشت ظلمت کفر و نفاق و کین
همواره بود آیت شمس الضّحی بلند
باب المراد اهل جهانی و می‌کنند
بر آستان قدس تو دست دعا بلند
ای نفس قدرت ازلی، – یا علی – نمای
نخل شکوه نهضت «روح خدا» بلند
ما پیروان مکتب سرخ ولایتیم
گر می‌زنیم گام سوی کربلا بلند
عرش خدا زغصه بلرزاند، آن زمان
تیغی که گشت بر سر آن مقتدا بلند
تا مست جام توست «براتی» به روزگار
سر می‌کند به عشق تو روز جزا بلند

دکلمه برای عید غدیر

دکلمه زیبا برای عید غدیر

یک روز دلم به جشن مولا علیه السلام می رفت. در عیدِ غدیرِ خُم به صحرا می رفت. هر کوه که در برابر می‏ دیدم. چون دستِ علی علیه ‏السلام بود که بالا می رفت. غدیر، برکه نیست؛ دریایی است که از دلش، اقیانوسی به وسعتِ ازل و ابد وَ به عمقِ تاریخِ درد، سر برآورده است.

غدیر، سر آغاز رسالتِ آسمانی تمام پیامبران خداست. درختِ دین، در غدیر است که سر به ملکوت می‏ ساید. امامتِ دوازده خورشید، در روشنِ چشم های غدیر، طلوع کرده است. اینک، دستِ تمامتِ اسلام است که بالا می ‏رود. اینک، دستِ نورانیِ قرآنِ ناطق است که تا عرش خدا اوج می‏ گیرد.

اینک، زمین است که به آسمان می ‏بالَد اینک، خورشید است که بر تابشِ خود بر علی علیه السلام، به زمین فخر می کند. و اینک این کلماتِ آسمانی، از ملکوتِ کلامِ پیامبر علیه السلام منتشر می‏ شود که: هر که را من مولا و سرپرستِ اویم، پس علی علیه السلام نیز مولا و سرپرست اوست؛

خدایا! دوست بدار هر که او را دست بدارد و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد.

علی علیه السلام، آن نورِ اَزَلی است که پیش از آفرینشِ جهان، در ارگانِ هستی، جاری بود. علی علیه السلام، آن هدایت ‏کننده بزرگِ بهشت است که اگر دست ‏های بیعت، با او راستین بودند، کام زمین، در عطش عدالت نمی ‏سوخت. اگر جهان، قدر غدیر را می‏دانست، اکنون آسمان‏ ها آرزو می کردند که ای کاش لحظه ‏ای به جای این کُره خاکی باشند!

هجدهم ذیحجه سالِ دهمِ هجری، روزی‏ست که هستی، تمامتِ خود را به غدیر بخشید. این عید بزرگ بر شما مبارک باد.

دکلمه در رابطه با عید غدیر

دکلمه درباره عید غدیر

غدیر
یعنی برادری و محبت…
یعنی سرسپردن به همه خوبیها…

غدیر …
یعنی جلوه عدالت و دین گرایی…
یعنی فرسایش ظلم و جاهلیت…
یعنی ستودن سپیده عالم

غدیر یعنی موج دریاها و زلال چشمه انسانیت.
غدیر یعنی هزار برگ زیبا در نهال سبز ولایت.
غدیر روزی است که
آفتاب تیغه نورانیش را بر ساحل دلها کشید.
و گل محبت شکفت.

غدیر یعنی قرآن،
غدیر یعنی آخرین پیام آخرین پیامبر (ص)
غدیر یعنی شکوفایی علم به دست امام باقر (ع)…
غدیر یعنی مذهب جعفری…
و کرسی درس آسمانی امام جعفر صادق (ع)

غدیر یعنی جلال خداوندی در امام هشتم (ع)
غدیر یعنی امامت در هفت سالگی جواد الائمه (ع)
غدیر یعنی جامعه کبیره امام هادی (ع)
غدیر یعنی روایت فاطمه اطهر (س)
نادیده گرفتن غدیر یعنی خروش خاموش محسن (ع) در پشت در…
و فداشدن به دست بی وفایان

نادیده گرفتن غدیر یعنی ریسمان بر گردن امیرالمؤمنین (ع)
نادیده گرفتن غدیر یعنی صبر امام مجتبی (ع)
نادیده گرفتن غدیر یعنی لب تشنه های کنارفرات،
نادیده گرفتن غدیر یعنی آفتاب بر نیزه

نادیده گرفتن غدیر یعنی ناله سوزان زین العابدین
نادیده گرفتن غدیر یعنی موسی بن جعفر (ع) و زندان بغداد؛
نادیده گرفتن غدیر یعنی خانه نشینی امام عسکری (ع)

غدیر یعنی عدالت
یعنی صلح
یعنی دین فراگیری اسلام
یعنی سرنگونی ظلم
یعنی انتظار
یعنی فرج
و غدیر یعنی مهدی (عج).

و باز هم غدیر؛
هرجا برویم باز هم غدیر؛
اگر دوستی است…
اگر بحث و گفتگوست…
اگر دین است…
و اگر عقل است…
همه از حضور غدیر است.

فراموش نکنیم:
غدیر فقط یک تاریخ نیست
و تنها به یک برکه در بیابان حجاز پایان نمی پذیرد.

غدیر فراخنای رسالت و شروع امامت است.
غدیر حلقه وصل زنجیره نبوت و امامت است…
و اگر غدیر نباشد اصول دین کامل نیست.
زندگی بدون غدیر حیات مجازی است.

آیا اینگونه نیست؟
آیا غدیر در وجود ما ذوب نشده است؟
آیا اینگونه نیاموخته ایم که غدیر اسلام ماست؟

آری، همینگونه آموخته ایم.
غدیر ما عقیده ماست و چرا که نباشد؟
امروز در هر جای جهان نام شیعه است واژه غدیر می درخشد.
هرجا گفتار از سفر حج آخرین پیامبر (ص) است، همه به دنبال پایان این سفرند.

کدام سفر؟
و کدام پایان؟
ندای عمومی صاحب نبوت را می گویم که
این آخرین حج من است…
هرکه می خواهد بیاید.

این وداع من با کعبه و مکه… و این حجه الوداع من است.
به راستی که این حج
آغاز زیبایی بود برای غدیر و فریاد ولایت…
برای لقب”امیرالمؤمنین”…
و تکمیل دین و فزونی نعمت.
هرچه بود در بازگشت این رفت و لحظه وداع حجه الوداع؛

و در کویر غدیر که چند راهی مسلمانان بود؛
و هر قومی و ملتی به وطن خویش باز می گشت؛
کلام وحی همه را باز ایستادند.

در دل بیابان…
و زیر تازیانه های سوزناک خورشید؛
اینها که وصف قیامت است-
گویا رستاخیز به پا شده…!؟

آری، این رستاخیز ولایت است.
این است قیامت رسول الله (ص) به فرمان الله!
و نه یک لحظه…
یا یک نیم روز یا روزی؛

دل صحرای غدیر روز دوم و سوم هم مهمانخانه ولایت بود.
سه روز و شب و صد و بیست هزار مسلمان؛
و صد و بیست هزار بیعت برای ولایت به امر نبوت؛
و صد و بیست هزار شنونده پیام غدیر.
صد و بیست هزار شاهد ماجرا…

رسول گرامی اسلام (ص) علی را بر سر دست بلند نموده؛
و حدیث غدیر را فریاد می زند:
من کنت مولاه فهذا علی مولاه،
اللهم وال من والاه و عاد من عاداه
وانصر من نصره واخذل من خذله.

هر که من مولای اویم این علی مولای اوست…
خداوندا، دوست بدار هر که او را دوست بدارد…
و دشمن بدار هرکه با او دشمنی کند…
و یاری کن هر که یاریش کند…
و خوار نما هرکه اورا خوار کند.
و نه صدو بیست هزار…
که اگر شنونده باشد،

هر سال در عید غدیر پیامبر (ص) فریاد می زند…
و نه در عید غدیر… که هر لحظه به لحظه ندا می کند؛
و پیام غدیر را اعلام می دارد.
پس آفرین به آنان که می شنوند…
و نه فقط می شنوند –که شنونده بسیار است-
می شنوندو می فهمند، و نه همین…
آنان که بعد از این همه…
می پذیرند.

غدیر همه اش دوست داشتنی است.
تمامش امید و روح افزایی است.
همه اش صفا و یکرنگی است، و همه جا را سبز و بهاری می کند.
حتی یادگار غدیر…
امیدمان را می گویم…!؟
آخرین پناه!
او که نزد هر کس و هر جا می رویم سخن از اوست.
حتی غیر مسلمانان!

همه از او می گویند…
و به دنبال وی رد جستجویند.
و چرا نباشند که
هر چه پیش تر روند و پیش رفته تر شوند از این زندگانی نا امید تر می شوند.

امروز بشر غیر دیروز اوست که به هر تازه ای افتخار می کرد
انسان امروز د رتنهایی به این فکر می افتد:
این زندگی تحرک بی روح است و آن که به هیچ منبع روحانی حاضر در زمان خود وابسته نباشد کارگر بدن خود یا دیگران است!
این فطرت بشری است.

از کودکان بپرسید
که آنها به نهادینه خدادادی شان نزدیکترند.
آدمی دریافته زمان و مکان بدون سفیر الهی نخواهد بود…
و هستی بدون او پای برجا نیست…

حتی برای لحظه ای!!
و چه زیبا کلامی است گفتاری از لبان پیامبر (ص):
“من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته جاهلیه”.
“هرکس بمیرد و امام زمانش را نشناسد
به مرگ جاهلیت مرده است”!
و هم نور افشانی امام معصوم (ع) که فرمود:
“لو لا الحجه لساخت الارض باهلها”.

اگر حجت خداوند در روی زمین نباشد زمین اهل خود را فرو می برد.
پس در سرتاسر جهان سربرافراشته و با ضمیری استوار اعلام می کنیم:
امروزه در دنیا هیچ مکتبی به جز شیعه نمی تواند ادعا کند:
ما به سفیر الهی حاضر در زمان خود عقیده داریم.

عده ای می گویند: مهدی ما به آسمانها رفته و گروهی او را از دنیا رفته می پندارند که بار دیگر زنده خواهد شد؛
ودیگران بر این خیالند که سفیر الهی شان هنوز به دنیا نیامده است!!
ولی این تنها مکتب سربلند تشیع است که سر بلند نموده ندا می دهد:
مهدی ما امام زمان ماست.

مهدی شیعه حجت پروردگار در روی زمین و را بطه خلق با خالق است و خواهد بود تا قیام کند و قیامت به پا نماید.
شیعه می گوید:

مهدی ماست که پس از پدرش امام عسکری (ع) –که یازدهمین جانشین رسول (ص) است- علم خلیفه اللهی را به دست گرفت؛
و هم اکنون همانند دیگران در روی زمین زندگانی می کند؛
و به برکت قدمهای او تمام عوالم هستی –و نه تنها زمین ویا آنچه ما از هستی می دانیم- پابرجاست و ادامه حیات می دهد.
مهدی ماست که روزی سر از پرده غیبت بیرون خواهد آورد و آن که مکتبهای دیگر مهدیش می دانند از او پیروی خواهد نمود وپشت سر او نماز می گزارد.
در پر آشوب دنیای امروز به جرأت می توان گفت:
اگر مهدی شیعه –این یادگار غدیر- را برای هر بشری توصیف کنیم ناخود دانسته دلباخته و دلداده او و عقیده مند به وجودش می گردد؛

چراکه حقیقت همیشه نورانی است و فطرت سالم طالب نور است.
حال ای مهدی شیعه …
بلکه این مهدی خداوند؛
و ای مهدی پیامبر اسلام (ص) و تمام پیامبران…
ای مهدی حیدر کرار امیرالمؤمنین؛
و ای مهدی مادر هستی زهرای مرضیه…
وقت آن نشده که سر از پرده غیبت بیرون آری و خود بگویی که کیستی؟

این مهدی حسن مجتبی و سید الشهداء؛
و این حجه بن الحسن…
به جان نیاکانت ائمه معصومین (ع) سوگند…
قلبمان گرفته و خود نمی دانیم چه فردایی در انتظار ماست.

ای مهدی بانوی صبر زینب کبری و رقیه حسین؛
و ای خونخواه آل پاک رسول (ع)…
ای تک سوار دشت حجاز، وای داغدیده و اندوه پیشه باغ فدک…
هنگام آن نشده که در کنار کعبه غریو “الا یا اهل العالم” سر دهی؟

چادر خاک آلود بانوی مدینه مادرت فاطمه (ع) را به یک دست و سند ریز ریز فدک را به دست دیگر، به عالمیان نشان دهی…؟
و حریم پیامبر (ص) را از وجود بتهای قریش پاک نمایی؟
آن زمان نرسیده که خشک نخلهای سوزان فدک را آبیاری نمایی…؟
تیغ جدت امیرالمؤمنین را تاب دهی…
و با فریاد “یا لثارات الحسین” رو سوی دشت خونگرگ کربلای حسین (ع) نمایی؟

بیا…
بیا که غدیر درانتظار توست.
بیا که شیعه بلکه بشریت در انتظار توست.
بیا که پیامبر و فاطمه اش منتظر تواند.
ظهور کن که پدران معصوم تو انتظارت را می کشند.
قیام کن که خدایت نیز در انتظار توست.
و ما هم دعا می کنیم؛
خدا کند عید غدیری را با تو به جشن نشینیم…
ای یادگار غدیر!

دکلمه درمورد عید غدیر

دکلمه زیبا برای عید غدیر خم

چیست این بهار خجسته؟ چیست این لحظه شگفت زیبا، زیبای شگفت؟ انگار این شگفتی تنها در آسمان نیست؛ گویی کره زمین را هاله ‏ای از انوار سبز، احاطه کرده است! گویی تکامل واپسین زمین، در حال شکل‏گیری است! این تنها معجزه نوروز نیست.

این تنها شکوه آغازین بهار نیست. این نور، برای آسمانیان، آشناتر از زمینیان است. امروز، روز تمام زیبایی ‏هاست؛ روز تبلور عشق در تمام آینه ‏هاست. روز زیبای ولایت است؛ روز تکامل مادی و معنوی آفرینش. امروز، روز شکوفایی ولایت در قاموس خلقت است؛

یک روز توحیدی زیبا که ترجمان عدل الهی در قامت امامت است؛ ترجمان صداقتِ معاد در بلاغتِ نبوت، نتیجه تلاش هزاران پیام ‏آور الهی.

صدای دلنشین حضرت جبرئیل علیه السلام است و جان مشتاق حضرت رسول صلی الله علیه و آله. ندای وحی، جان و تن حضرت را می‏ آشوبد و تبسمی دل‏نشین، بر لب‏های مبارکش می ‏نشیند. احساسی سبک و شعف‏ناک، سراسر وجودش را فرا گرفته است. کیست مولا، آنکه آزادت کند!

اینک زمان، آغاز دیگری را تجربه می ‏کرد. فصلی تازه در حال شکفتن و تبلوری تازه در حال شکل گرفتن بود؛ آغاز فصل عشق، فصل ارادت، فصل زیبای ولایت؛ فصلی که می‏ طلبید دست‏ های حضرت پیامبر صلی الله علیه و آله را برای توسل؛

برای دعا: دعایی به زیبایی اجابت: اللهم وَالَ مَن وَالاهُ و عَادِ مَن عاداهُ ، وانصُرْ مَن نَصَرَهُ ، وَاخْذُلْ مَن خَذَلَهُ

اندک اندک جمع ‏ها به هم پیوست. نجوا ها به زمزمه ‏های بلند بدل شد. آن‏گاه، چشم‏ ها فراتر از نگاه ‏ها به چهره زیبا و متبسّم پیامبر صلی الله علیه و آله دوخته شد. سکوت …

سکوتی در نهایت زیبایی، آسمان و زمین را در بر گرفت. اینک، پیام آور خوبی ‏ها بود و پیامی دیگر؛ پیامی که باعث شادمانی اهل دل و غمگینی نفاق‏ پیشگان بود.

پیام پیام آور مهربانی به همه رسید. اینک کائنات باید شاهد پیوند امامت و نبوت می ‏شد؛ پیوندی که انوار آن، با گره خوردن دست ها در همدیگر، تمامی آسمان و زمین را در برگرفت و ذره ذره هستی، شروع به تسبیح ذات اقدس باری ‏تعالی کردند.

اینک خداوند، آرمانی ‏ترین اندیشه را به پیامبر خویش ارزانی داشته بود؛ اندیشه ای که در جهان خاکی، تحولی عظیم و در جهان افلاکی، ذوقی سلیم، برای عبادت حضرت پرورگار به وجود می آورد. گویی هنگام عاشقانگی‏ ها بود؛ هنگام به وجد آمدن تمامی سلول‏ها، با ذکر یا علی.

فرمود: هر کسی را که من مولای اویم، علی مولای اوست؛ مولایی که شما را از بند خودپرستی ‏ها آزاد خواهد کرد؛ کیست مولا؟ آنکه آزادت کند.

هر دو دست، نشان عظمت همدیگر بودند؛ عظمتی که خداوند، آن را در ادیان دیگر بشارت داده بود؛ بشارت امامت و حکومت صالحین بر زمین! بشارت فصلی که عدالت الهی را در نقطه نقطه زمین مستقر کند. بشارت ولایت مولا امیر المؤمنین، عدل مجسم خداوند در زمین.

درود خداوند بر امین وحی الهی و کشتیبان نبوت، حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و روح نماز، مولای جوان‏مردان، حضرت علی مرتضی باد.

آحاد ملک چو سجده بر آدم کرد
در روز غدیر خم نه تنها آدم بر نام علی و شوکت خاتم کرد
بر قامت مرتضی فلک سر خم کرد

دکلمه برای عید غدیر

دکلمه کوتاه عید غدیر

دشت تا خیمه زد آهنگ خروشیدن را
چاه هم تجربه کرد آتش جوشیدن را
دست خورشید در آفاق رسالت چرخید
چنگ زد گیسوی تردید پریشیدن را
و بیابان چه تبی داشت از انبوه سکوت
تا مبارک کند این آینه پوشیدن را
عشق ابلاغ شد و حلقه مستان گُل کرد
تازه کرد آن خُم نو، چشمه نوشیدن را
پر شد آغوش غدیر از دم «بخٍّ بخٍّ»
تا بکوبد هیجانات نیوشیدن را
عطر «من کنتُ…» و غوغای «علی مولاه»
قافله قافله راند این همه کوشیدن را

دکلمه عید غدیر

دکلمه درباره عید غدیر

غدیر، دورنمایی از حقایق امامت بود در دقایق آن صحرا. کاروانیان از حج بازگشته‏ اند و سوغاتی از توحید به همراه دارند. با استماعِ بیاناتِ رسولِ مهربانی، رو به نبوت آورده ‏اند و اینک امامت. کدامین طنین، با آهنگی از دیار آینه، می‏ تواند گل و گلشن را به سینه‏ ها مهمان کند؟

مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه. کنارِ برکه، سکوی جاودانگی بود که از یک سو اتمام دین را دید و از دیگر سو، آغاز معرفیِ همگانیِ علی را. غدیر نشان داد خدا عادل است و ولایت را در وجود سزاوارترین، مستقرّ می ‏سازد. دستی، جانشینِ دستی شد و از این گل تازه، افسردگیِ آن صحرا زدوده شد.

غدیر، برکه ‏ای از تدبیر بود برای رسیدن به رستگاری ‏های پیاپی، رسیدن به هم‏ صدایی و هم سویی. غدیر می ‏خواست تمامیِ فاصله ‏ها را به صفر برساند و به مار های خفته و مترصد، طعم گس هلاکت بچشاند.

می خواست تحریف، در جامعه نیفتد. کدام زخم، با فراموشیِ این میثاق برابری می کند آیا ؟! عیدی آمد و سوزندگیِ آن بیابان، خنکایِ بهار را لمس کرد. برکه‏ ای که ماناتر از اقیانوس بود، امامت را به جریان انداخت. غدیر، آبراهه ‏ای بود به خشک‏زار اندیشه های تمام اَعصار.

دکلمه برای عید غدیر

دکلمه تبریک عید غدیر

دستی به هوا رفت و دو پیمانه به هم خورد
در لحظه «می» نظم دو تا شانه به هم خورد
دستور رسید از ته مجلس به تسلسل
پیمانه «می» تا سر میخانه به هم خورد
دستی به هوا رفت و به تایید همان دست
دست همه قوم صمیمانه به هم خورد
«لبیک علی »قطره باران به زمین ریخت
«لبیک علی» نور و تن دانه به هم خورد
یک روز گذشت و شب مستی به سر آمد
یعنی سر سنگ و سر دیوانه به هم خورد
پس باده پرید از سر مستان و پس از آن
بادی نوزید و در یک خانه به هم خورد
عید سعید غدیر بر همگان مبارک باد

دکلمه تبریک عید غدیر خم

دکلمه زیبا درمورد عید غدیر

اقیانوسی به وسعت ازل و ابد

یک روز دلم به جشن مولا می‌رفت

در عیدِ غدیرِ خُم به صحرا می‌رفت

هر کوه که در برابر می‏‌دیدم

چون دستِ علی بود که بالا می‌رفت

غدیر، برکه نیست؛ دریایی است که از دلش، اقیانوسی به وسعتِ ازل و ابد وَ به عمقِ تاریخِ درد، سر برآورده است. غدیر، سر آغاز رسالتِ آسمانی تمام پیامبران خداست.

درختِ دین، در غدیر است که سر به ملکوت می‌ساید.

امامتِ دوازده خورشید، در روشنِ چشم‌های غدیر، طلوع کرده است.

اینک، دستِ تمامتِ اسلام است که بالا می‌‏رود.

اینک، دستِ نورانی قرآنِ ناطق است که تا عرش خدا اوج می‌گیرد.

اینک، زمین است که به آسمان می‏‌بالَد.

اینک، خورشید است که بر تابشِ خود بر علی علیه السلام، به زمین فخر می‌کند.

و اینک این کلماتِ آسمانی، از ملکوتِ کلامِ پیامبر علیه السلام منتشر می‌شود که:

هر که را من مولا و سرپرستِ اویم، پس علی علیه السلام نیز مولا و سرپرست اوست؛

خدایا! دوست بدار هر که او را دوست بدارد و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد.

علی علیه السلام، آن نورِ اَزَلی است که پیش از آفرینشِ جهان، در ارگانِ هستی، جاری بود.

علی علیه السلام، آن هدایت ‏کننده بزرگِ بهشت است که اگر دست‏‌های بیعت، با او راستین بودند، کام زمین، در عطش عدالت نمی‌سوخت.

اگر جهان، قدر غدیر را می‏‌دانست، اکنون آسمان‏‌ها آرزو می‌کردند که ای کاش لحظه‌‏ای به جای این کُره خاکی باشند!

هجدهم ذیحجه سالِ دهمِ هجری، روزی‏‌ست که هستی، تمامتِ خود را به غدیر بخشید.

دکلمه با موضوع عید غدیر

متن دکلمه برای عید غدیر

از دور دست، صدایی، سکوت صدا را می ‏آشوبد. به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏ افزای تنهایی برکه می‏ پیچد. ای کاش لحظه‏ ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم.

ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏ نشاندند! غدیر، خسته و تنها، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏ کشد. کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می شود. ناگاه، صدایی، در سکوت کاروان پیچید. صدایی، حجاز را به لرزه افکند.

بایستید ! دهان‏ های باز برگشتند؟
همین که پرده خاموش کاروان افتاد تمام گردنه ‏های حجاز برگشتند
صدا دوید و در آغوش کاروان افتاد

رفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم. سکوت، به زمزمه نشست. زمزمه ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد. دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی الله علیه و آله، بالا رفت.

مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه. تاریخ سال‏خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می ‏آمدند، به خاطر دارد.

شاد باش ‏های آمیخته با کینه فرود آمدند .سیل تبریک ‏های پیاپی که بوی نفرت می ‏داد. عقده ‏ها سر باز کرده و زخم‏ های چرکینی که متولد شد. و خدا، ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت.

چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا.و حب علی ، سرآغاز همه خوبی ‏ها گشت. راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد. آینده تاریخ انسان، به دست های ید اللهی علی سپرده شد تا در سایه ‏سار محبت و عدالت بی‏ دریغش، به آرامش برسد.

بارانی از رحمت، باریدن گرفت. خدا، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک بارور شد، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رود ها خروشیدند، یاد علی را به درخت ‏ها، سپرد و درخت‏ ها، سبز شدند. صدای هلهله می ‏آید؛ اما حزنی غریب، گلوی لحظات را می‏ فشرد غدیر، شاد و غمگین است.

اینجا نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی است؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام. غدیر، رنج روز های نیامده علی است؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار. غدیر، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار، چاه دلتنگی‏ های مرتضی است.

دکلمه عید غدیر

دکلمه کودکانه عید غدیر

به آتش می‌کشم آخر زبان سربه‌زیرم را
به توفان می‌سپارم اسمان‌های اسیرم را
منم من، گردبادی خسته‌ام، زندانی خویشم
بگیرید آی مردم دست‌‌های ناگزیرم را
تمام عمر باقی مانده‌اش را گریه خواهد کرد
اگر توفان بخواند خنده‌های دور و دیرم را
درختان گردبادی رو به خورشیدند، از آن دم
که خواندم در مسیر باد، اندوه غدیرم را
شبی اندوه تابان علی (ع) از چاه بیرون شد
شبی سیراب دیدم جان سر تا پا کویرم را

دکلمه عید غدیر کودکانه

دکلمه عید غدیر برای نوجوانان

این آخرین نظاره‏‌های خورشید است. شلاق شن‏‌های روان و صدای زنگ بی‌‏گاه شتران؛ آخرین تصویر دست‌ها و چشم‌های داغدار.

کویر، دو زانو نشسته است، سنگ‏ریزه‏‌ها و شن‌های داغ ـ حجه الوداع ـ نفس‌های گلوگیر. صدایی نیست؛ سکوت، هیاهوی حوالی را می‌‏شکند.

سرهای آوار بر زانون، محزون و ماتم ‏زده؛ خداحافظ مکه، مدینه، شعب…

این آخرین کلماتی‏‌ست که از گلوی خورشید شنیده می‌شود.

گرمای تابستان بر تن دقایق، عرق کرده است. خداحافظ، هوای نفس‌‏گیر مکه، خداحافظ مدینه!

چشم می‌چرخاند از زاویه وداع، دست بالا برده است و چشم‌های نظاره‌گر را شاهد می‌‏گیرد به پیمانی که دست‌هایش را در دست‌های علی گره می‏‌زند.

آرام آرام هیاهو رنگ می‌گیرد ـ لبخند‌ها و کینه‏‌ها ـ. دست‌های بیعت و خنجر‌های گره شده در مشت. سر بر گریبان های‌های اشک می‌ریزند وداع با رسول را و رسول که صدایش در بیابان‌های تفتیده، خواب خاک را می‌‏شکافد که:

افراشتم دو دست که می‌خواهمت علی

این برکه شاهد است که می‌خواهمت علی

وقتی رسول دست علی را گرفته بود

لبخند می‌‏زد و دلش اما گرفته بود

بغض‌هایی تنومند، زائرانی خسته، چشم‌هایی بارانی، سر بر گریبان اندوه، آخرین نظاره‌های خورشید.

خداحافظ، رسول! پس از سال‏‌ها تلاش، سفرت را آغاز کرده‌‏ای به سوی آرامش، به سوی معبود.

خداحافظ، رسول! بیست و سه سال سکوت علی، نشانی از بیعت در این هنگامه تاریخ‏‌ساز است.

یک لحظه محو شد اثر سنگ‏ریزه‌‏ها

خاموش شد دو چشم تر سنگ‏ریزه‌‏ها

مرگ ستاره‌‏ها همه یک یک شروع شد

از آن دقیقه مرگ ملائک شروع شد

ماهِ بدون پرتو خورشید می‌شود؟!

حالا شما بگو که غدیر عید می‌شود؟!

دکلمه برای عید غدیر

دکلمه به مناسبت عید غدیر

آسمان، سرپناه مولا بود
و زمین، کارگاه مولا بود
عاشقی، پابه‌پای او می‌رفت
چشم نرگس، نگاه مولا بود
هرچه می‌کرد، دلبری می‌کرد
مهربانی، سپاه مولا بود
عدل و آزادگی، که گم می‌شد
چشم مردم، به راه مولا بود
روز، هر چیز داشت؛ از او داشت
و شبان، شاهراه مولا بود
روز و شب را، به کار، وا می‌داشت:
این، سپید و سیاه مولا بود!
آب، از الغدیر، برمی‌داشت
مَشربی، که گواه مولا بود
کوفه، هرچند هم، که بد می‌کرد
باز هم، در پناه مولا بود!
پدر خاک بود و، خاکی بود
بی‌گناهی، گناهِ مولا بود!

دکلمه کوتاه برای عید غدیر

دکلمه عید سعید غدیر خم

غدیر، نام اقیانوس بی‏کرانی است که افق در افق، با آسمان نسبت دارد و موج در موج، هم ‏آغوش عرش است. عرش، از آخرین موج ‏های غدیر آغاز می شود. خوش به حال فرشتگان که هر شامگاه، با سرخی شفق، فوج فوج در زلال بی‏کران غدیر بال می ‏شویند و در ساحل سبز غدیر به نماز می ‏ایستند!

آدم از بهشت شروع شد و به زمین پیوست و سال ها در زمین گشت و گشت؛ با شیون و اندوه. سرانجام، غدیر خم را یافت و از معبر غدیر، دوباره به بهشت بازگشت. در جاذبه این خاکدان سخت ، غدیر تنها بال پرواز به سمت بهشت است.

دیگر هر چه هست، خاک است، خون است، خاکستر است. یکصد و بیست و چهار هزار چشمه از ازل تا به ابد جاری گشت و به غدیر پیوست.

اینک غدیر، حاصل یکصد و بیست و چهار هزار چشمه زلال رسالت است که موج در موج، عرفان و معرفت را فراراه انسان قرار داده است. فَصَلّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ

پس اگر هنوز ذوق تماشایت هست بیا به کرانه غدیر بایست تا پنجره‏ هایی از عرش در برابرت گشوده شود و تو را به تماشای لوح و قلم ببرد. هیچ‏گاه آرزو کرده‏ ای که تو در لب دریایی، آهسته آهسته قدم بزنی و فرشتگان، فوج فوج از برابرت پرواز کنند؟

اگر جوابت آری است، در یک غروب، دست از هر چه هست و نیست بشوی و تنها یک دل با خود بردار و در کرانه غدیر برو، ببین پرواز فرشتگان چقدر زیباست، چقدر تماشایی!پهر کس که یک بار گذرش بر کرانه ‏های غدیر افتاده باشد، دیگر همیشه مست است، همیشه عاشق است. دیگر هیچ‏گاه غم سراغش نخواهد آمد.

پس پیراهنی از غدیر مبارکت باد !

دکلمه عید غدیر زیبا

متن دکلمه درباره عید غدیر

صدای کیست چنین دلپذیر می‌آید؟
کدام چشمه به این گرمسیر می‌آید؟
صدای کیست که این گونه روشن و گیراست؟
که بود و کیست که از این مسیر می‌آید؟
چه گفته است مگر جبرییل با احمد؟
صدای کاتب و کلک دبیر می‌آید
خبر به روشنی روز در فضا پیچید
خبر دهید:‌کسی دستگیر می‌آید
کسی بزرگ‌تر از آسمان و هر چه در اوست
به دست‌گیری طفل صغیر می‌آید
علی به جای محمد به انتخاب خدا
خبر دهید: بشیری به نذیر می‌آید
کسی که به سختی سوهان، به سختی صخره
کسی که به نرمی موج حریر می‌آید
کسی که مثل کسی نیست، مثل او تنهاست
کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می‌آید
خبر دهید که: دریا به چشمه خواهد ریخت
خر دهید به یاران: غدیر می‌آید
به سالکان طریق شرافت و شمشیر
خبر دهید که از راه، پیر می‌آید
خبر دهید به یاران:‌دوباره از بیشه
صدای زنده یک شرزه شیر می‌آید
خم غدیر به دوش از کرانه‌ها، مردی
به آبیاری خاک کویر می‌آید
کسی دوباره به پای یتیم می‌سوزد
کسی دوباره سراغ فقیر می‌اید
کسی حماسه‌تر از این حماسه‌های سبک
کسی که مرگ به چشمش حقیر می‌آید
غدیر آمد و من خواب دیده‌ام دیشب
کسی سراغ من گوشه گیر می‌آید
کسی به کلبه شاعر، به کلبه درویش
به دیده بوسی عید غدیر می‌آید
شبیه چشمه کسی جاری و تبپنده، کسی
شبیه آینه روشن ضمیر می‌آید
علی (ع) همیشه بزرگ است در تمام فصول
امیر عشق همیشه امیر می‌آید
به سربلندی او هر که معترف نشود
به هر کجا که رود سر به زیر می‌آید
شبیه آیه قرآن نمی‌توان آورد
کجا شبیه به این مرد، گیر می‌آید؟
مگر ندیده‌ای آن اتفاق روشن را؟
به این محله خبرها چه دیر می‌آید!
بیا که منکر مولا اگر چه آزاد است
به عرصه گاه قیامت اسیر می‌آید
بیا که منکر مولا اگر چه پخته، ولی
هنوز از دهنش بوی شیر می‌آید
علی همیشه بزرگ است در تمام فصول
امیر عشق همیشه امیر می‌آید…

دکلمه عید غدیر

دکلمه درمورد عید غدیر

ظهر بود؛ گرم و تن‏ سوز ؛ خاک ‏ها، از شلاق شعله‏ های خورشید، زخمی. ظهر بود که صدای صاعقه زمان، حادثه ‏ای را رقم می‏زد. صدا، پروانه ‏ای می ‏شد که روی هزاران شانه خسته و خاک ‏گرفته می ‏نشست. برکه، خودش را تا مرز دریا شدن باور کرده بود.

برکه، روی پاهایش ایستاد و موج موج خنده بر چهره میهمان ‏ها پاشید. برکه، ایستاده بود و بهار را در آغوش می ‏کشید. برکه، تمام پروانه های تنش را در آسمان آبی صحرا رها کرده بود و در خودش نمی ‏گنجید. غدیر دیگر برکه نبود.

غدیر ای باده ‏گردان ولایت؟
ندا آمد ز محراب سماوات
رسولی کز غدیر خم ننوشد رسولان الهی مبتلایت
به گوش گوشه‏ گیران خرابات
ردای سبز بعثت را نپوشد ؟

غدیر دف می‏زد و بر طبل‏ های شادی می‏ کوبید .ناگهان، دست های خورشید، در دست های وحی گره خورد .آسمان خودش را روی پاهای خورشید انداخت.تمام ستاره های آسمان، به شب‏نشینی چشمان خورشید آمدند .دست های وحی، بالا می ‏رفت و دست های خورشید را بالاتر می‏ برد.

هزاران باور، می‏دیدند و تبریک می‏ گفتند.اشهد انک امیر المؤمنین الحق الذی نطق بولایتک التنزیل و اخذ لک العهد علی الأمه. غدیر فریاد می کشید و دهان‏های تعجب، خشک شده بود. غدیر فریاد می کشید و صدای پای بهار، تا آسمان هفتم پیچیده بود.

غدیر فریاد می کشید و رسول، طنین صدایش را در برکه به نجوا نشانده بود. من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله؟

دکلمه کوتاه عید غدیر

اشعار دکلمه عید غدیر

قسم به جان تو ای عشق ای تمامی هست
که هست هستی ما از خم غدیر تو مست
در آن خجسته غدیر تو دید دشمن و دوست
که آفتاب برد آفتاب بر سر دست
نشان از گوهر آدم نداشت هر که نبود
به خمسرای ولایت خراب و باده پرست
به باغ خانه تو کوثری بهشتی بود
که بر ولای تو دل بسته بود صبح الست
در آن میانه که مستی کمال هستی بود
به دور سرمدی‌ات هر که مست شد پیوست
بساط دوزخیان زمین ز خشم تو سوخت
چو در سپاه ستم برق ذوالفقار تو جست
هنوز اشک تو بر گونه زمان جاری‌ست
ز بس که آه یتیمان، دل کریم تو خست
ز حجم غربت تو می‌گریست در خود چاه
از آن به چشمه چشمش همیشه آبی هست
هنوز کوفه کند مویه از غریبی تو
زمانه از غم تنهایی‌ات به گریه نشست
دمی که خون تو محراب مهر رنگین کرد
دل تمامی آیینه‌ها ز غصه شکست

دکلمه برای عید غدیر

دکلمه های عید غدیر

رفتگان برگردند و نیامدگان شتاب کنند! در این نقطه تاریخ و در آبگیر آرزوی رسول اللّه‏ صلی الله علیه و آله ، آینده اسلام رقم می‏ خورد. این آبگیر خشک، مادر دریاهاست و استسقای عشق را چاره‏ای جز غدیر نیست.

اینجا بایستید و آه بکشید و بخندید و پای بکوبید و گریه کنید؛ زندگی فاصله گریه و خنده است و اینجا خنده ‏ها و گریه ‏های تاریخ رقم می‏ خورد. شادی امروز، آی ه‏ای برای فرداست. جشن غدیر، فریاد غربت علی است؛ فریاد حقانیت فاطمه.

اینجا آینده اسلام رقم زده می شود. بشتابید! زود، دیر می شود، اگر نفروشید دل را و نخرید ولای علی را، دچار سقیفه می ‏شوید. بشتابید! دروازه بهشت اینجا باز می شود. بشتابید تا غدیر تمام نشده.

دکلمه عید غدیر

دکلمه ادبی برای عید غدیر

غدیر، سفر ه‏ای است که برای تمامی گل‏ها پهن کرده اند. غدیر ، گلبانگ عاشقانه و جاودانه هستی است.
غدیر، یک اتفاق ساده نیست ؛ یک گزینش رحمانی است. غدیر، یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ یک دریاست؛ رمزی است بین خدا و انسان.

غدیر، گل همیشه بهار زندگی است. دریایی بی‏کرانه است؛ جاری بر جان ‏های پاک و اندیشه های تابناک.
غدیر، تجلی خواست خالق، روح آفرینش، برانگیزاننده ستایش و دست های بلندی است که انسان خاکی را به افلاک می‏ کشاند.

غدیر ، ریزش باران الطاف رحمانی بر گلزار جان‏ های تشنه است. غدیر، برکت همه احساس ‏های معنوی و دریای جاری خیرات نبوی است. در غدیر بود که تیرگی ‏ها فراری شدند و نورانیت محض، خودنمایی کرد. در غدیر بود که قیافه ایمان، تماشایی شد و شاخه‏ های عشق، بر تن ایمان رویید.

در غدیر بود که درخت هستی، به کمال رسید. در غدیر بود که قرابت انسان با خدا آشکار شد. در غدیر بود که نیلوفر عشق، بر گرد محور زمین پیچید. در غدیر بود که جوانه جاودانه ولایت عاشقانه، سر برکشید.

دکلمه عید غدیر

دکلمه ای برای عید غدیر

صحنه تاریخ، آماده؛ شروع داستان تک تکِ نقش‏ آفرینانش عزیز و مهربان یک نمایشنامه زیبا و جالب، خواندنی کارگردان توانایش، خداوند جهان پرده اول: صدای مبهم یک قافله می ‏شکافد سینه خشک کویری ناتوان بوی بارا ، بوی ناب اتفاقی بی ‏نظیر.

عطر آواز ملایک در سکوت کاروان منبری بسیار ساده، پله پله تا خدا ایستاده قلب عالم بر بلندای جهان
چشم ها خاموش، سرشار از سؤالاتی شگفت هان !

چه می‏ خواهد بگوید خاتم پیغمبران می‏ گشاید لب، به بسم اللّه الرحمن الرحیم می‏ برد بالای سر، دست ولایت ناگهان …

پرده دوم: صدای همهمه، باران نور رقص و آواز و شمیم هلهله در آسمان روزگار از شوق فریاد علی سر می ‏دهد با ولایت بیعتی جاوید می ‏بندد زمان.

پرده آخر: کسی از نسل تاریخ غدیر می‏ رسد با ذوالفقاری انتهای داستان

دکلمه ویژه عید غدیر

دکلمه عید غدیر برای مجری

آرى … خم ! شربدار ولایت‏ غدیر حادثات‏ و میان منزل افشاى رازهاست. بنگریدش‏ که بر اوج دست و بازو در چنگ چنگالى از نور ایستاده است‏ به ابرها نزدیکتر تا به ما و نگاه نمى ‏کند نه در چشمان مشتاق‏ نه در دیدگان دریده از حسد.

به این ترانه گوش کنید که در هفت آسمان مى ‏طبپد: هر که مرا مولاى خویش بداند اینکه فرا چنگ من ایستاده مولاى اوست. آرى امروز همه چیز کامل است‏ معیارى بدنیا آمده‏ که در سایه ‏اش‏ نیک و بد از هم مشخصند.

در این زلال ، باید جان را به شستشو نشست‏ در غدیر، یک تاریخ تبلور پیدا کرد. و بدین سان، آن دشت که دیروز گمنامش، کندى و سستى قافله ‏ها را مى ‏زدود، امروز، طلوع آفتاب ولایت را بستر شد. آن برکه آب، میانه کویرى برهوت، که رنج و خستگى مسافران را به جان مى ‏خرید، امروز، چشمه جوشان و همیشه جارى پهنه آرمان ‏هاى والا گشت.

بدین سان بود که پیامبر ( درود خدا بر او و خاندانش) ندا در داد: آنها که بى ‏ولایت على ( سلام خدا بر او ) رفته ‏اند، باز گردند و در کناره غدیر، آینه بلند اى آسمان کویر با حماسه ‏ساز نهضت اسلام، روح مطهر زمان، بیعتى دوباره کنند، و در طبیعت حقیقت، تنفسى روح نواز و مستى ‏زا …

و اینگونه بود که به یکباره، از کالبد بى ‏جان یک دشت پر سکوت‏ غوغاى اجابت و پذیرش برخاست . و هیاهوى سر در گم انسانى، در بازتاب مرز هاى روشنى و جاودانگى‏ جوششى مداوم یافت، بیراهه‏ ها، نهاده شد، و حجت در جانشان بیامیخت.

راستى را، مگر خورشید در غروبش، ماه را به نور افشانى، نمى ‏گمارد؟ و مگر دریا، ابر را ، از خود و براى خود، غنا نمى ‏بخشد؟ در این زلال، باید جان را به شستشو نشست و از این دریا، باید گوهر هاى ناب به دست آورد.

در غدیر که به چه مى ‏اندیشد؟ در غدیر گویا محمد صلى الله علیه و آله مى ‏اندیشد: بدون على علیه السلام چگونه خواهد رفت؟ و على علیه السلام مى ‏اندیشد: بدون محمد صلى الله علیه و آله چگونه خواهد رفت؟ و على علیه السلام مى‏ اندیشد: بدون محمد صلى الله علیه و آله چگونه خواهد ماند

و مردم بین همین رفتن و ماندن است که به ابهامى شگفت گرفتار آمده ‏اند: این همان محمد صلى الله علیه و آله است که مى‏ ماند، اگر با على بیعت مى ‏کردیم، و این حتى على علیه السلام است که مى ‏رود، اگر بیعت را شکستیم !! توده مردم به چگونگى بیعت مى‏ اندیشند و سران توطئه به شکستن بیعت …!!

دکلمه عید غدیر خم

متن دکلمه عید غدیر خم

خدای عزّ و جلّ، مرا فرمان داد که پیام عظیمش را به شمایان برسانم. ای بشریت، ای بشریت، ای همه انسان های عالم، حق با علی است و علی با حق است. حق با علی است و علی با حق است.

ای بنی آدم، علی محور است و حقیقت به دور وی می گردد. من برترین نعمت الهی را عرضه کردم و رسالتم را ختم. هان که خود می دانید و این گهر بی نهایت، بها. میزان روشن گشت تا سنجش معلوم شود. مشعل فروزان شد تا راه گم نشود.

یا علی، یا علی، دستت را به من ده تا بالا آورم که همگان تا آخرین روز خلقت بیابند مقتدای خویش را. امروز اینجا پیمان خانه بود. دستی بر فراز و دستی فرود در این کاشانه بود. امروز، زیر این نخل سرفراز، مردی از مهر خلایق بی نیاز، سر به بالا تا گرفت، خرّمی سرتاسر گیتی گرفت.

امیر آمد تا بگوید: این سبزینگی از دل پر مهر ماست. دارندگی، بالندگی، هم زندگی، از سپهر ماست. اما مردمان، این دست بالا بلند، معنیش تنها یکی است: پیوند، پیوند، پیوند. امروز، بر فراز این سرید سنگی، مردی از تبار دل تنگی، تا قامتی مردانه افراخت، رنگ از رخسار خلقت بیانداخت.

امیر آمد تا بیاراید آفرینش را به رحم، مهر، به عدل. امیر آمد تا بباراند هستی را به عشق، به نوش، به فضل. اما مردمان ، این دست بالا بلند، معنیش تنها یکی است: پیوند، پیوند، پیوند.

شنیدی؟ در می زنند. این موقع شب، کیست که در را می کوبد؟ آیا تاکنون در خانه ی شما را به یادآوری عهدی که بسته اید، کوبیده اند؟ آیا شما را به یاری آن که به او قول یاری دادید، صدا کرده اند؟

آری! در خانه را می زنند. جواب نمی دهی؟ با ماست. ما را صدا می کند. نمی شنوی یا خود را به نشنیدن می زنی؟ جواب أمیرالمؤمنین را هم ندادند. جواب حسین را، جواب حسن را، جواب فاطمه را هم ندادند. اما ما جواب می دهیم. هر چند سلامش را به گوش سر نشنیده باشیم. ما جواب می دهیم.

مگر نمی شنوید صدای شهادت به ولی اللّهی مولا علی در شهرمان پیچیده است؟ مگر آذین بلادمان را نمی بینید؟ سامان ما، غدیر را بزرگ می شمارد. ما محبّان أمیر مؤمنانیم. مهر او در جان ما شراره می کشد. سلاممان یا علی است، نشستنمان یا علی است، برخاستنمان یا علی است، وداعمان یا علی است، یا علی مددمان گوش عالم را پر کرده است.

ما پاسخ می دهیم. به فرزندش، حجة ابن الحسن. او که فریاد یاری خواهیش ستون های فلک را لرزانده است. ألسَّلامُ عَلَیکَ یا بَقیَّةَ اللّه، ألسَّلامُ عَلَیکَ یا بَقیَّةَ اللّه، ألسَّلامُ عَلَیکَ یا بَقیَّةَ اللّه

ای امیر روزگار من، دستت برون کن تا ببوسم به رسم بیعت. سیما عیان کن تا به ره قربان کنم جان کم قیمت.

موعود یکتا، تا کی تو تنها، من در این غفلت؟ هشداری بده که کم مانده غیبت.گوشه ی چشمی گر که خواهم بر من کنی مولای من، زین روست که چشم در چشم تو، عهد محکم کنم آقای من.

دکلمه های عید غدیر

دکلمه با موضوع عید غدیر

هیاهوی عشق در رگان زمان می‏جوشد؛ آن چنان که شاهدان قدسی، اتّفاق را تنگ در بغل می‏ فشرند. آسمان خم می‏ شود تا به زمین تکیه کند. از دوردس ، صدایی، سکوت صدا را می ‏آشوبد. به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏ افزای تنهایی برکه می‏ پیچد.

غدیر، برکه ای دریایی تر از همه ی آسمان ها، خسته و تنها، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏ کشد. کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می شود. ناگاه، صدایی، در سکوت کاروان پیچید. صدایی، حجاز را به لرزه افکند .

مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه . … و خدا، ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد .چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم ، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا. و حب علی شد سرآغاز همه خوبی ‏ها .

اما تاریخ سال‏خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می ‏آمدند، به خاطر دارد. شاد باش ‏های آمیخته با کینه فرود آمدند. سیل تبریک ‏های پیاپی که بوی نفرت می ‏داد.

اگر خوب گوش می دادی، صدای هلهله می ‏آمد؛ اما حزنی غریب، گلوی لحظات را می‏ فشرد. از این رو غدیر، شاد و غمگین است. آخر اینجا نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی است؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام.

دکلمه عید غدیر خم

متن دکلمه زیبا برای عید غدیر

غدیر، رنج روز های نیامده علی است؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار. غدیر، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار چاه دلتنگی‏ های مرتضی است. آری غدیر شاد و غمگین است اما غدیر از یاد نرفته است. غدیر زنده است و امیر غدیر ! حق ها پایمال گشته اند اما حقیقت ها پایمال شدنی نیستند!

و حال ما در روزگاری به سر می بریم که غدیر سپرده شده به وارث غدیر. اما کیست وارث غدیر ؟ او همان حجت ِ باقی است او واسطه ی رسیدن باران نعمتهای الهی است بر جهانیان.

و وجود خورشیدیش چه ببینیم او را یا که پنهان باشد، و چه بدانیم که او صاحبِ خانه است یا که ندانیم، او مهربانترین است !

تنها مونس همیشگی من و شما، شاد است به شادی ما! غمگین در غم های ما و اشک ریزان در مصیبت های ما. اگر بلغزیم تکیه گاهمان می شود و اگر در دام باشیم او نجات بخش … او چه مهربانست و چه تنهاست.

و ما چه ساده از کنارش می گذریم و جای پایش را در لحظه لحظه ی زندگیمان نمی بینیم. به بازوان حمایتگرش تکیه نمی کنیم؛ پناهنده نمی شویم به وسعت امن وجودش؛ یادش نمی کنیم و او لحظه لحظه به یاد ماست؛

محبت زلالش را در دل نمی پروریم و او عاشقانه دوستمان دارد؛ از ریسمان هست و حال وجودش هدایت نمی خواهیم.

دکلمه های عید غدیر

دکلمه خوانی عید غدیر

و او مشتاق هدایت ماست ؛هدیه ای کوچک از اعمالمان برایش نمی فرستیم و او لحظه لحظه زندگی را به ما هدیه می کند. او امام تنهای ماست که غصه قرن ها ی تاریک تاریخ را، غم تمام سالهای اسارت در پرده ی غیبت را؛ و غصه غم های تک تک ما را به دوش می کشد.

امامی که همچون پدرش مظلوم و تنها روزگار در پرده غیبت و در حجاب غفلت ما می گذراند مقتدایی که رهروان بی وفایش بیشترند از پویندگان وفادار، پدری که دست مهربانش را بر سر فرزندانی می کشد که او را صدا نمی کنند، امیری که سربازانش در خم کوچه های تردید و ناامیدی و یاس گم شده اند ….

کاش راه جبرانی بود برای این همه محبت، این همه مهربانی!

پس بیایید برای جبران این همه محبت، برای وارث غدیر دعا کنیم؛ برای پایان اضطرابش، برای پایان سیاهی های دوران، برای رهایی؛ که نجات ما در رهایی است. برای حضورش و برای ظهورش. ما پرده های غفلت را می دریم با بیعتمان و پرده نشین غیبت را صدا می زنیم با فریادمان بیا مولا

بیا مولا، بیا و این ویران دل را از نو بساز، بیا و این موی پریشان را از نو نواز، بیا قلب مرا مملو از عشق کن، بیا ادای حدیث دمشق کن. بیا مولا. . . بیا مولا بیا که آمده ایم به پناه ،به پیمان و به پیوند….

دکلمه عید غدیر

همچنین بخوانید:

12 متن مجری برای عید غدیر

20 دلنوشته زیبا و گوش نواز ویژه عید غدیر



این مطلب چقدر مفید بود ؟
2.0 از 5 (6 رای)  
دیدگاه ها

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید